Peter is autodidact en tekent en schildert al zijn hele leven. Sinds 1999 heeft het schilderen een professioneel karakter gekregen. Een eigen stijl ontwikkelde zich, die als helder en kleurrijk omschreven kan worden, waarbij vooral de affiniteit met het beeldverhaal opvalt. De zwarte belijning vormt een wezenlijk kenmerk van de schilderijen. Die lijnen accentueren als het ware de helder gekleurde vlakken. Helder, kleurig en sprankelend. Schilderijen waar je vrolijk van wordt. De manier van contouren aangeven in een schilderij sluit aan bij het werk van de impressionisten en faufisten aan het eind van de 19e eeuw, begin 20e eeuw. Deze schilders van het “nieuwe denken” over schilderen, maar ook de art nouveau kunstenaars vormen een enorme bron van inspiratie. De voorstellingen zijn figuratief, maar krijgen door de manier van werken iets abstracts. Vrouwen vormen altijd het hoofdonderwerp.
Anno 2011 is er een ontwikkeling gaande waarbij meer details in de gezichten te onderscheiden zijn waardoor deze meer diepte krijgen.
Of zoals Hein Walter het in het septembernummer van Cunst verwoordde:
Als er twee woorden zijn die samen de schilderijen van Peter Koelman kunnen typeren, dan zijn het de woorden kleur en vrouw. Je zou zijn werk figuratief kunnen noemen, vanwege de herkenbaarheid van de vormen, maar omdat de werkelijkheid in de schilderijen wordt vormgegeven, veranderd, aangekleed en aangepast, is zijn manier van werken op een bepaalde manier ook abstract.
Zoals de kleurvelden strak zijn, veelal ontdaan van hun nuances, zo zijn de gezichten van de geschilderde vrouwen ontdaan van hun gevoelens. Zoals het bij de vrouwen in modebladen ook niet gaat om hun persoonlijke gevoelens, maar om hun schoonheid, hun uitstraling, hun make-up en kleuren, zo gaat het hier ook meer om archetypes dan om mensen zoals ze werkelijkheid zijn.
Een derde woord dat bij de typering van zijn schilderijen niet mag ontbreken, is spelen. Peter Koelman speelt met vormen, met kleuren, met symbolen en betekenissen, en het plezier dat hij daarin heeft, is duidelijk te zien. Dat Peter in zijn leven veel heeft getekend, zal niemand verbazen. De zwarte lijnen om de kleurvelden verraden de hand van de striptekenaar. Maar de hand van de vormgever is net zo duldelijk te zien. De hand van de kunstenaar heeft altijd verschillende kanten.